Park Historyczny Sukhothai - zobaczyć dawną stolicę Tajlandii

Park Historyczny Sukhothai to miejsce z cyklu „must see” podczas wizyty w północnej części centralnego regionu Tajlandii. Wyprawa tam to okazja do zobaczenia pradawnych budowli oraz poznania ciekawej przeszłości miasta i prowincji. Atrakcji z pewnością nie zabraknie i ten artykuł ujawnia, czego można się spodziewać.

Zawartość artykułu

Park Historyczny Sukhothai – krótki wgląd w dawne dzieje

Sukhothai założono ok. XIII wieku i początkowo miasto stanowiło stację handlową Królestwa Lavo znajdującego się pod zwierzchnictwem Imperium Khmerów. Sytuacja ta uległa zmianie, kiedy lokalny władca, Pho Khun Bang Klang Hao, poprowadził zbuntowaną ludność do obalenia rządów Khmerów. Powstanie to przyniosło pożądany skutek w postaci wywalczenia niepodległości. Jednocześnie dało to początek Królestwu Sukhothai (1238-1428), a Pho Khun Bang Klang Hao koronował się na pierwszego króla i przyjął imię Si Inthrathit. Dał też początek dynastii Phra Ruang.

Co ważne, tajlandzcy historycy głównego nurtu są zgodni, że Królestwo Sukhothai to pierwsze prawdziwe królestwo Tajów.

Poruszając temat historii Sukhothai, istotna jest rola, jaką odegrał trzeci z kolei władca z dynastii Phra Ruang – Ramkhamhaeng Wielki. To za jego panowania królestwo rozszerzono i scentralizowano. Poza tym część historyków jest zdania, że to właśnie on wprowadził do królestwa buddyzm therawady. Do tego władcę uznaje się za twórcę alfabetu tajskiego.

Po zakończeniu panowania Ramkhamhaenga królestwo zaczęło podupadać. W 1349 roku w wyniku konfliktu z Królestwem Ayutthaya stało się stanem dopływowym. W następnym wieku, w roku 1438, dokonano aneksji. Tym samym Ayutthaya stała się drugą stolicą obecnej Tajlandii.

Nazwę Sukhothai tłumaczy się jako „Świt Szczęścia”. Sanskryckie słowo „sukha” oznacza „szczęście” a „udaya” to „pojawienie się” lub „powstanie”.

Park Historyczny Sukhothai – lokalizacja, dojazd, ceny biletów i inne informacje

Poniżej kilka ważnych informacji dla osób planujących odwiedzić park.

Lokalizacja i dojazd z miasta

To historyczne miejsce położone jest blisko Nowego Sukhothai – ok. 13 km na zachód.

Dojechać można na kilka sposobów:

Songthaew – to dość ekonomiczna opcja. Cena za przejazd wyniesie 40 THB. W przypadku tego środka transportu należy mieć na uwadze jeden ważny fakt. Songthaew to najczęściej przerobiony pickup z ławkami do siedzenia umieszczonymi z tyłu po obu stronach pojazdu. Jako że auto ma więcej miejsc siedzących, to kierowcy zazwyczaj czekają, aż zbierze się odpowiednia liczba osób. Czas przejazdu to mniej więcej 30 minut.
Tuk-tuk – tutaj cena jest już nieco wyższa. W jedną stronę może ona wynieść nawet 200 THB. Podróż w dwie strony z kilkugodzinnym oczekiwaniem tuk-tuka to koszt ok. 700 THB.
Autobus – przystanku należy szukać na ulicy Jarodvithi Thong Road – 30 m od restauracji Poo. Koszt przejazdu: ok. 30 THB.
Motor – to akurat opcja dla osób mających doświadczenie w poruszaniu się takimi pojazdami. Motocykl można wynająć w wielu pensjonatach i hotelach. Cena: 250-300 THB za dzień.
Rower – nie ma to jak lubiany i kultowy dwukołowiec. To akurat rozwiązanie może okazać się przydatne dla osób z zakwaterowaniem w pobliżu starego miasta. Bliska odległość sprzyja pokonywaniu niewielkich odległości rowerem i podobnie jak w przypadku motorów można je wypożyczyć w hotelach albo w wypożyczalniach za 30-50 THB za dzień.
Samochód – osoby planujące dalsze wypady z miasta do innych atrakcji turystycznych zdecydować mogą się na tę formę transportu. Należy przygotować się na większy koszt i dobrze jest też orientować się chociaż trochę w realiach panujących na drogach Tajlandii.

Podane powyżej ceny nie są ostateczne i mogą się zmieniać w przyszłości. Mają one charakter poglądowy i proszę tak właśnie je traktować.

Dojazd z Bangkoku i Chiang Mai

Z Bangkoku jest możliwość lotu na miejsce linią krajową – nie ma bezpośrednich międzynarodowych połączeń. Z tego względu nie jest to najwygodniejsza opcja. Można dla odmiany zdecydować się na autobus z północnego terminalu stacji Mo Chit – blisko słynnego Chatuchak Market. Podróż tym środkiem transportu trwa 6-7 godzin (odległość ok. 430 km).

Skoro poruszyłem temat autobusów, to kursują one również z Chiang Mai (odległość ponad 300 km).

Są jeszcze pociągi, lecz należy przygotować się na transport łączony. Z obu wymienionych dużych miast jedzie się do Phitsanulok. Następnie trzeba udać się na dworzec autobusowy, np. tuk-tukiem. Podróż z Phitsanulok na miejsce trwa ok. godzinę.

Godziny otwarcia i ceny biletów

Godziny otwarcia

Centralna strefa parku otwarta jest w godz.: 6:30-19.30. W soboty czynna jest dłużej – do godz. 21:00. W te dni włączane są światła przy niektórych zabytkach.

Kasa biletowa zamykana jest o 16:30. Po tej godzinie można wejść do strefy centralnej bez płacenia.

Teren, na którym znajduje się Wat Aranyik, czynny jest od 8:00 do 16:30.

Świątynie Si Chum i Phra Phai Luang: 7:30-17:30. Przy czym do obu z nich można wybrać się przed otwarciem i po zamknięciu.

Godziny otwarcia mogą ulegać zmianie w ważne święta narodowe. Ich lista tutaj.

Ceny biletów

Cena biletu: 100 THB za osobę dla obcokrajowców. Opłata pobierana jest w każdej z trzech części parku: centralnej, północnej i zachodniej. Strefa wschodnia jest właściwie zbiorem rozporoszonych ruin.

Dla mieszkańców Tajlandii cena biletu wynosi: 30 THB.

Nieco większy koszt jest za wejście do muzeum: 150 THB.

Dress code i zachowanie

Świątynie co prawda nie są aktywne, lecz nadal są zabytkami sakralnymi. W praktyce oznacza to zadbanie o odpowiedni ubiór podczas wizyty – dotyczy to zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Ramiona i nogi powinny być zasłonięte. Dlatego najlepiej założyć koszule z krótkim lub długim rękawem, długie spódnice i sukienki itd. Zrezygnować powinno się z ubrań odsłaniających ramiona i kolana: bezrękawniki, topy, spódniczki mini, szorty itd.

Niedozwolone jest też wchodzenie i wspinanie się na pomniki Buddy. To samo dotyczy obejmowania monumentów. W Tajlandii uważane jest to za obraźliwe i wobec osób, które dopuściły się tych uczynków, wyciągane są konsekwencje. Za brak szacunku uważa się również robienie tatuaży z wizerunkiem Przebudzonego jako dekoracji.

Park Historyczny Sukhothai – jak się po nim poruszać?

Historyczne miasto Sukhothai zajmuje obszar w kształcie prostokąta – 2 km długości i 1,6 km szerokości, centralna część. Jest to zatem dość wygodny teren do spaceru, ponieważ takie odległości można pokonać pieszo. W moim przypadku tak akurat było. Chcąc wybrać się do innych stref, dobrze jest użyć transportu lub rozłożyć wycieczkę na więcej niż 1 dzień ze względu na większy obszar do pokonania.

Inną możliwością jest objechać park rowerem. Plusem w tym przypadku jest to, że można wykorzystać do tego jednoślad wypożyczony np. w hotelu – opłata dodatkowa za przywieziony rower to 10 THB w każdej strefie, za motocykl 20 THB. Na miejscu także jest opcja wypożyczenia dwukołowców przy wejściu głównym. Cena: 20-30 THB za rower.

Mały pociąg elektryczny, tyle że nazwa może być trochę myląca. Pojazd ten nie jeździ po torach kolejowych i wygląda jak mały samochód elektryczny. Kojarzy się z samochodzikami z pól golfowych. Cena przejazdu może się różnić w zależności od przewoźnika i od tego, czy wybiera się opcję z przewodnikiem – np. 200 lub 300 THB za godzinę.

Park Historyczny Sukhothai – zwiedzanie dawnej stolicy Tajlandii

Jest sporo interesujących obiektów i zwiedzanie najlepiej zaplanować tak, żeby zrobić kółko. To najprostsza i jednocześnie wygodna opcja.

Same zabytki datuje się na XIII-XV wiek, a większość z nich zachowała się w dobrym stanie lub doskonale je odrestaurowano. Poniżej przedstawię te świątynie i budowle, które warto zobaczyć. Wiele z nich położnych jest w centralnej części kompleksu.

Wat Mahathat – najważniejsza świątynia w parku

Największy klasztor w Królestwie Sukhothai. Dodam tutaj, że Park Historyczny Ajutthaja również ma w swoim kompleksie świątynię o takiej samej nazwie.

Przypuszcza się, że Wat Mahathat zbudowano w XIII wieku lub w początkach okresu Sukhothai, chociaż rozbudowa trwała przez kolejne dziesięciolecia.

W tym zakątku znajdują się m.in.:

główny Viharn (Sala Zgromadzeń) – zachowała się podstawa i kilka rzędów filarów,
główne Chedi wzniesione w 1345 roku – stoi na kwadratowej platformie i otoczone jest ośmioma mniejszymi pagodami,
2 posągi Buddy, Phra Attharot o wysokości 9 m,
ok. 200 stup rozmieszczonych na całym terenie świątynnym.

Ciekawym faktem jest to, jak zaprojektowano Wat Wahathat. Rozmieszczenie poszczególnych elementów odpowiada mandali reprezentującej wszechświat – największa stupa jest na środku, za to mniejsze otaczają ją w ośmiu kierunkach. Główna stupa ma kształt pąka lotosu, co jest charakterystyczne dla sztuki buddyjskiej okresu Sukhothai.

Do tego jej podstawę zdobi aż 168 rzeźb ukazujących pielgrzymów i mnichów. Za to w niszach nad nimi są wizerunki Buddy w różnych pozycjach.

Miejsce to cechuje się mieszkanką kilku stylów: Hariphunchai-Lanna, khmerskiego, Paganu, Sukhothai i Cejlońskiego.

Wat Traphang Ngoen

Kolejny piękny obiekt, który można znaleźć kilkaset metrów na zachód od Wat Mahathat – nazwę tłumaczy się jako Świątynia Srebrnego Jeziora.

Przypuszcza się, że zbudowano ją w XIV wieku. Interesujące jest to, że położona jest w taki sposób, żeby oświetlało ją wschodzące, jak i zachodzące światło słoneczne.

Główne struktury to: ruiny Viharnu, centralna stupa, duży wizerunek Buddy i Ubosot (Sala Święceń) na wyspie pośrodku sztucznego jeziora.

Wat Sa Si

Jedno z najbardziej okazałych miejsc w parku. Świątynia położona jest na wyspie jeziora Traphang-Trakuan ozdobionej drzewami, krzewami i kwiatami. Przybliżona data jej powstania to koniec XIV wieku. Wskazuje na to tekst znaleziony na jednej z kamiennych inskrypcji.

Na tej małej wysepce zobaczyć można chedi w stylu synagelskim na kwadratowej podstawie, które jest w dobrym stanie. Ponadto jest Viharn z zachowaną podstawą, filarami i kamiennym posągiem Buddy.

Nieco dalej na wschodzie na kolejnej wyspie są ruiny Ubosota – podstawa, filary i otaczające Salę Święceń kamienie graniczne sema.

Wat Tra Kuan

Mała świątynia niedaleko pomnika króla Ramkhamhaenga. Jej nazwę znaleziono na kamiennej inskrypcji Wat Sorasak, a zbudowano nie później jak na początku XV wieku. Pozostanę na chwilę przy nazwie. Według teorii króla Ramy VI jest to khmerska fraza oznaczająca Phak Bung – wilec wodny (szpinak wodny), popularne warzywo w Tajlandii.

Podobnie jak w przypadku poprzedniej świątyni tak i tutaj chedi wykonano w stylu synagelskim. Przed stupą są ruiny Ubosota, z którego niewiele pozostało.

Wat Chana Songkhram

To mała świątynia zlokalizowana na tym samym obszarze co Wat Tra Kuan i Wat Sa Si. Jej nazwa oznacza Świątynię Wygranej Wojny.

Wyróżnia się jedną z największych stup w parku i ma kształt przypominający dzwon. Obok znajdują się dwie mniejsze stupy prawdopodobnie wykonane później – w okresie Ayutthaya.

Z tyłu są ruiny Ubososta otoczonego kamieniami granicznymi sema.

Wat Si Sawai

Wat Si Sawai – fot. yuttakornrs, lic. Pixabay

Jedna z najstarszych świątyń w tym miejscu. Jej budowę datuje się na koniec XII lub początek XIII wieku przed powstaniem Sukhothai. Początkowo była to hinduska świątynia, a trzy charakterystyczne prangi odnosiły się do hinduistycznej trójcy: Brahmy, Wisznu i Śiwy. Odbywały się w niej także ceremonie Thiruppavai. W późniejszym okresie przekształcono ją w świątynię buddyjską – ok. XIV wieku.

Cechą wyróżniającą Wat Si Sawai są trzy wspomniane prangi w stylu khmerskim – przypominają one wyglądem prangi Sam Yot w Lopburi, centralna Tajlandia. Środkowa wieża ma 15 m wysokości, a boczne są kilka metrów niższe.

To właśnie khmerowie rozpoczęli budowę prangów, lecz pozostawiono je niedkończone. Dopiero w czasach Królestwa Ayutthaya zakończono prace nad nimi.

Przed centralnym prangiem jest główny Viharn zachowany w bardzo dobrym stanie. Z drugiego Viharnu, stojącego przed nim, ostały się filary i podstawa.

Świątynia zlokalizowana jest 350 m na południe od Wat Mahathat.

Wat Si Chum

Wat Si Chum – fot. hs5ekv0, lic. Pixabay

Jeden z najchętniej odwiedzanych punktów w Parku Historycznym w Sukhothai. Jest tak nie bez powodu. Tym, co od razu zwraca uwagę, jest duża Mandapa.

Budowla ta ma 15 m wysokości a jej kwadratowa podstawa aż 32 m szerokości. Ściany mają „jedynie” 3 m grubości. Za to największy zachwyt wzbudza wielki posąg Buddy nazywany Phra Achana znajdujący się wewnątrz ścian. Jego wysokość to 15 m a szerokość 11 m. Pra Achana w tłumaczeniu oznacza „Ten, który się nie boi”.

W ścianie po lewej stronie są schody prowadzące na górę (nie są dostępne dla zwiedzających).

Przed Mandapą jest Viharn – są to ruiny. Zachowała się podstawa wraz z filarami.

Według przypuszczeń miejsce to powstało już w XIII wieku w czasach króla Ramkhamhaenga, a gruntowny remont przeszła za panowania Maha Thammaracha I w XIV wieku.

Pomnik Króla Ramkhamhaenga

Posąg władcy można zobaczyć na początku wycieczki lub na końcu – opcja względna. Jest on tak wygodnie ulokowany, że mija się go w drodze tam i z powrotem.

Pomnik jest ważnym punktem dla mieszkańców Tajlandii. Często przychodzą tutaj złożyć hołd królowi.

Monument odlany z brązu z domieszką miedzi przedstawia władcę siedzącego na tronie prawą ręką trzymającego pismo, a lewą opierającego na nodze. Pomnik waży 3 tony, ma 4 m wysokości i 2.88 m szerokości.

To część z tego, co można zwiedzić w Parku Historycznym Sukhothai. Inne ciekawe miejsca to m.in.: Wat Chang Lom, Wat Phra Phai Luang, Wat Saphan Hin, Muzeum Narodowe Ramkhamhaeng itd.

Świątyń oraz innych budowli, mniejszych i większych, jest bardzo dużo. Wewnątrz murów miejskich, z bramami po obu stronach, jest 26 świątyń i pozostałości pałacu. Za to w całym parku są łącznie 193 obiekty, a 58 z nich uznano za historyczne. Jest zatem co zwiedzać.

Park Historyczny Sukhothai – co jeszcze można tam robić i zobaczyć?

Zwiedzanie zabytków jest jedną z głównych czynności podczas wizyty w tym historycznym miejscu. Mimo to można też połączyć przyjemne z pożytecznym.

Rynek Tha Nam

My trafiliśmy akurat na rynek otwarty wieczorem. Jest dość spory i doskonale nadaje się na pamiątkowe zakupy czy w szczególności na skosztowanie różnych potraw. Jest dużo stoisk oferujących rozmaity asortyment, co zaliczam na plus.

Rynek otwarty jest od piątku do niedzieli w godzinach od 16:00 do 20:00. Mieści się on co prawda w strefie centralnej, lecz w godzinach wieczornych nie trzeba kupować wejściówki, żeby tam zajrzeć.

Wieczorny spacer nad wodą

Na terenie sporo jest stawów i jezior – mniejszych i większych. Są np. w poblizu rynku. Sprzyja to wybraniu się na wieczorny spacer. Przy okazji można usiąść i przy ładnych widokach delektować się posiłkiem z pobliskich stoisk. Tym bardziej że okolica jest efektownie oświetlona.

Rysunki na płótnie

Kiedy poszliśmy na rynek, to na placu zauważyliśmy zawieszone długie płótno do malowania pod jednym z drzew. Można było podejść, wziąć pisaki do ręki i oddać się twórczej wenie. Wielką uciechę miały szczególnie dzieci, chociaż i dorośli się nie ociągali, chętnie rysując i pozostawiając przy tym pamiątkę po sobie w postaci sztuki. My też chętnie skorzystaliśmy z tej możliwości.

Park Historyczny Sukhothai – ciekawostki

Zamieszczam jeszcze kilka ciekawostek dotyczących parku i historii tego rejonu.

Pomysłowy król i mówiący Budda w Wat Si Chum

W czasie rządów króla Naresuana (1590-1605) Tajowie walczyli między sobą. Przekładało się to na niskie morale żołnierzy, którzy nie mieli woli do walki. Dlatego król wpadł na pomysł dodania otuchy swoim wojownikom.

Wezwał jednego z nich, którego wysłał niezauważonego tylnymi schodami za posąg Buddy w Wat Si Chum. Powierzył mu do wykonania ważną misję, która polegała na wygłoszeniu motywacyjnej przemowy do żołnierzy. Połączenie dobrej akustyki w małej przestrzeni z faktem, że nie było widać mówiącego, przełożyło się na to, że zgromadzona tam armia uwierzyła, że sam Budda przemówił do nich.

Królestwo Sukhothai – nowoczesne państwo

Jak na swoje czasy Królestwo Sukhothai było bardzo postępowe i egalitarne. Ustrój polityczny i administracyjny, potężne instytucje społeczne i skodyfikowane prawo przyczyniły się do rozkwitu państwa. Dzięki temu stało się zamożne, a w historii Tajlandii najlepszy okres nazywany jest Złotym Wiekiem czy Świtem Szczęścia.

Pierwsza stolica Tajlandii i związane z nią miasta cechowały się integralnością – identyczną architekturą, polityką, gospodarką, kulturą, sztuką, językiem i alfabetem. Wykazały to chociażby wspólne cechy trzech ważnych miast: Sukhothai, Si Satchanalai i Kamphaeng Phet. W dwóch ostatnich również są parki historyczne.

Król Ramkhamhaeng – bohater narodowy

Władca i jego dokonana mają wielkie znaczenie dla ludności Tajlandii. Większość informacji o nim pochodzi z kamiennej inskrypcji z 1292 roku, które spisał on sam. Stela uważana jest za najwcześniejszy przykład pisma tajskiego. Zresztą to jemu przypisuje się stworzenie tajskiego alfabetu.

Król Ramkhamhaeng przedstawia siebie w inskrypcji jako patriarchalnego władcę, którego sprawiedliwość i liberalność były dostępne dla wszystkich. Wprowadził on buddyzm therawady jako zagorzały zwolennik tej religii. Do tego jego rządy sprawiły, że Sukhothai stało się kolebką cywilizacji syjamskiej.

Swoje królestwo zbudował dzięki wyjątkowej odwadze i charyzmie. W późniejszych wiekach praktycznie o nim zapomniano z wyjątkiem lokalnych kolorowych legend. Sytuacja uległa zmianie w XIX wieku, kiedy to Król Mongkut (Rama IV) ponownie odkrył kamienne inskrypcje. Od tego czasu Król Ramkhamhaeng uznanwany jest za bohatera narodowego. Kamienną inskrypcję wpisano w 2003 roku na Listę Pamięci Świata UNESCO i można ją zobaczyć w Muzeum Narodowym w Bangkoku.

Park Historyczny Sukhothai – bogate dziedzictwo kulturowe

W Tajlandii aktualnie jest 11 parków historycznych – z czego 2 są w prowincji Sukhothai a jeden w Kamphaeng Phet (ten teren dawniej należał do Królestwa Sukhothai). Ukazuje to ważną rolę, jaką ten region odegrał w rozwoju dzisiejszej Tajlandii.

Park Historyczny Sukhothai w 1991 roku wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – są na niej także parki Si Satchanalai i Kamphaeng Phet. Mimo to badania i rejestracja obiektów rozpoczęły się już w 1935 r. Następnie w 1961 roku uznano go za chroniony, a nieco później, w 1976 r., zatwierdzono projekt renowacji. W 1988 r. miało miejsce oficjalne otwarcie.

Park Historyczny Sukhothai – podsumowanie

Wizyta w pierwszej stolicy Tajlandii nie może obejść się bez wycieczki do tego miejsca. To coś więcej niż tylko ładne widoki i zabytki. To też możliwość do spojrzenia w przeszłość tego kraju i poznania jego fascynujących dziejów. Sprzyja temu atmosfera, która na każdym kroku odsłania kolejne karty jakże bogatej historii. Warto tego doświadczyć i poszerzyć w ten sposób swoją wiedzę i zrozumienie kultury Tajlandii.

Treść (tekst, zdjęcia i film) objęta jest prawami autorskimi Creative Commons BY-NC-ND 4.0 ⇒ więcej informacji tutaj. Wyjątkiem są zdjęcia Wat Si Sawai i Wat Si Chum podlegające licencji Pixabay.

Zachęcam przy okazji do sprawdzenia innych wpisów o ciekawych miejscach w Tajlandii. Zajrzyj ⇒ w ten zakątek strony.

Jeśli podoba Ci się ten artykuł i uważasz go za przydatny, to zapraszam również do zajrzenia na inne moje strony. Będę przy okazji wdzięczny za wszelkie komentarze i polubienia 🙂

Facebook: leshy.travel na FB

Instagram: leshy.travel na IG

YouTube: leshy.travel na YT